Co optyk okularowy powinien wiedzieć o elektrofizjologicznych badaniach układu wzrokowego?

Polub i udostępnij
  •  
  •  
  •  

Elektrofizjologiczne testy wzroku to wciąż zyskujące na znaczeniu narzędzie diagnostyczne w okulistyce, a od niedawna także w neurologii – w neurookulistyce. Niniejszym tekstem zapowiadamy serię artykułów, które zostaną opublikowane w kolejnych numerach magazynu „Optyk Polski”, by przybliżyć czytelnikom złożoną problematykę elektrofizjologicznych badań układu wzrokowego.

Diagnostyka elektrofizjologiczna nie jest obecnie zarezerwowana wyłącznie do celów naukowych czy stosowana w najtrudniejszych przypadkach. Można ją z powodzeniem wykorzystywać do diagnostyki chorób oczu w codziennej praktyce okulistycznej. Diagnostyka elektrofizjologiczna powinna być zastosowana do potwierdzenia konkretnej diagnozy klinicznej lub jej odrzucenia. Badania elektrofizjologiczne rejestrują funkcję bioelektryczną siatkówki i nerwu wzrokowego. Pozwalają obiektywnie wykazać zaburzenia funkcjonowania komórek, zanim dojdzie do zmian anatomicznych. Obecnie stosowane rodzaje badań elektrofizjologicznych umożliwiają wybiórcze zarejestrowanie funkcji bioelektrycznej wszystkich komórek lub tkanek biorących udział w procesie widzenia.

Znajomość podstaw tych technik może być zdaniem autorów przydatna w pracy optyków okularowych i optometrystów. Należy bowiem pamiętać o tym, że wiele problemów z widzeniem, które są zgłaszane przez pacjentów w czasie wizyty w gabinecie optycznym, bądź stwierdzane w czasie wykonywanych tam badań, ma swoje źródło w schorzeniach siatkówki, nerwu wzrokowego lub kory wzrokowej. Prawidłowe, wiarygodne zdiagnozowanie przyczyn nieprawidłowości procesu widzenia jest bez wątpienia dzisiaj – w dobie integracji rozmaitych technologii w obszarze opieki zdrowotnej – wspólnym zadaniem specjalistów różnych dziedzin nauki i reprezentantów odmiennych profesji.
Cykl artykułów obejmie przystępne omówienie najważniejszych stosowanych współcześnie w praktyce klinicznej metod i technik elektrofizjologicznych testów układu wzrokowego, które wiążą się z oceną stanu funkcjonalnego struktur siatkówki oka, drogi wzrokowej i ośrodków korowych. Te zagadnienia zostaną przedstawione w pierwszych trzech opracowaniach. Kolejny artykuł zaprezentuje najbardziej charakterystyczne objawy kilku najważniejszych chorób układu wzrokowego i wykrywalne w badaniach elektrofizjologicznych zmiany, które mogą spełniać kluczową rolę w postawieniu trafnej diagnozy. W pracy zamykającej całą serię znajdzie się oryginalna interpretacja zmian w sygnałach elektrofizjologicznych układu wzrokowego u osób uprawiających aktywnie sport.

W zespole autorów opracowań zawartych w cyklu są nauczyciele akademiccy prowadzący zajęcia na kierunku optyka okularowa na Wydziale Nauk Ścisłych i Przyrodniczych Uniwersytetu Szczecińskiego (Teresa Zwierko, Marta Wiącek, Krzysztof Penkala). Są to osoby reprezentujące różne specjalności naukowe, z bardzo dużym doświadczeniem badawczym, dydaktycznym i zawodowym. Autorzy artykułów wykonują swoje codzienne obowiązki zawodowe w znanych jednostkach naukowych, pracowniach klinicznych i w laboratoriach uczelnianego centrum badawczego.

Koordynator cyklu artykułów:
Krzysztof Penkala, Instytut Fizyki, Uniwersytet Szczeciński
Zakład Fizyki Medycznej, Pomorski Uniwersytet Medyczny w Szczecinie
Pracownia Elektrofizjologii Siatkówki, Dróg Wzrokowych i Perymetrii, II Katedra i Klinika Okulistyki, Samodzielny Publiczny Szpital Kliniczny nr 2, Pomorski Uniwersytet Medyczny w Szczecinie


Polub i udostępnij
  •  
  •  
  •  

Polecamy